Eksperyment i warunkowanie Małego Alberta

Eksperyment i warunkowanie Małego Alberta

John B. Watson jest jednym z ojców behawioryzmu. Jego intelektualnym punktem odniesienia był Pavlov, rosyjski fizjolog, który przeprowadził pierwsze badania nad „warunkowaniem”. Watson ze swojej strony stworzył słynne studium znane dziś jako eksperyment małego Alberta .

Chodźmy krok po kroku. Ivan Pavlov przeprowadził bardzo znany eksperyment na niektórych psach. Można to uznać za jeden z najważniejszych akapitów wstępnego rozdziału wielkiej książki, jaką jest psychologia jako nauka. Pavlov zidentyfikował podstawowe aspekty relacji bodziec-reakcja i ustanowił zasady tego, co później nazwano „warunkowaniem klasycznym”.



Watson w swoim eksperyment na małym Albertem próbował odtworzyć to, co Pavlov zrobił z psami, innymi słowy, przeprowadził eksperyment na ludziach. Dokładniej mówiąc, to noworodek zmanipulował Watson, aby udowodnić swoją tezę.



depresja nie działa

„Nauka jest niedoskonała, za każdym razem, gdy rozwiązuje problem, tworzy co najmniej dziesięć kolejnych”.
-George Bernard Shaw-



Eksperymenty Pawłowa

Ivan Pavlov był wielkim badaczem przyrody. Po studiach z różnych dyscyplin poświęcił się fizjologii. To był właśnie element fizjologiczny, który pozwolił mu odkryć uwarunkowania zaczynając od schematu bodziec-odpowiedź.

Eksperyment Pawłowa

Pawłow zauważył, że psy wiedziały, że muszą jeść, jeszcze zanim zaproponowano im jedzenie. Innymi słowy, odkrył, że zwierzęta te „przygotowywały się”, gdy wiedziały, że zbliża się pora jedzenia. Krótko mówiąc, zareagowali na bodziec. To właśnie ta obserwacja zachęciła Pawłowa do przeprowadzenia pierwszych eksperymentów. W ten sposób naukowiec zdecydował się skojarzyć w czasie posiłku szereg bodźców zewnętrznych, które działały jako swego rodzaju „zapowiedź”.

Najbardziej znanym przypadkiem jest dzwonek. Pawłowowi udało się wykazać, że psy zbliżały się, gdy usłyszały dźwięk dzwonka. Stało się tak, ponieważ zrozumieli, że dźwięk dzwonka poprzedza przybycie jedzenia. To jest przykład tego, co nazwał Pavlov kondycjonowanie . Dźwięk (bodziec) generował ślinienie (odpowiedź).



Harry potter po tylu latach

Precedensy eksperymentu małego Alberta

Watson mocno wierzył w pozytywizm. Uważał, że badania ludzkiego postępowania powinny opierać się wyłącznie na wyuczonych zachowaniach. Watson nie miał sensu rozmawiać o czynnikach genetycznych, nieświadomych lub instynktownych. Zajmował się badaniem tylko zachowań obserwowalnych w praktyce.

Mały Albert

Watson był badaczem na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa w Baltimore (w Stanach Zjednoczonych). Zaczęło się od założenia, że ​​wszystkie ludzkie zachowania, a przynajmniej dużą ich część, można przypisać uczeniu się opartemu na warunkowaniu. Dlatego wydało mu się dobrym pomysłem wykazanie, że wnioski, do których doszedł Pawłow, mają również zastosowanie do istoty ludzkiej.

Tak więc wraz ze swoją współpracowniczką Rosalie Rayner udał się do sierocińca i adoptował ośmiomiesięcznego chłopca. Był to syn jednej z pielęgniarek z sierocińca, który żył w całkowitej obojętności, z dala od domu tkliwość i ludzkie ciepło. Pojawił się jako cichy noworodek, a naukowcowi powiedziano, że w swoim krótkim życiu ledwo płakał. Tak rozpoczął się eksperyment małego Alberta.

Eksperyment Małego Alberta: źródło kontrowersji

W pierwszej fazie eksperymentu Watson poddał małego Alberta działaniu różnych bodźców. Celem było określenie, który z tych bodźców wywoływał uczucie strachu. Naukowiec był w stanie stwierdzić, że dziecko odczuwa strach tylko w obecności głośnych dźwięków. To była cecha wspólna dla wszystkich dzieci. Co do reszty, ani zwierzęta, ani ogień nie wydawały się go przestraszyć.

Kolejna faza eksperymentu polegała na rozwijaniu strachu poprzez warunkowanie. Noworodkowi pokazano białego szczura, z którym maluch chciał się bawić. Jednak za każdym razem, gdy dziecko próbowało bawić się zwierzęciem, naukowiec wydawał bardzo głośny dźwięk, który go przerażał. Po kilkukrotnym powtórzeniu tego procesu dziecko zaczęło się bać szczura. Później maluch został przedstawiony innym zwierzętom (królikom, psom, a nawet płaszczom ze skóry lub futra zwierzęcego), reakcja była zawsze taka sama: teraz zastrzeżony i bał się wszystkich tych stworzeń.

Mały Albert był poddawany takim testom przez dość długi czas. Eksperyment trwał około roku, pod koniec którego noworodek przeszedł od skrajnego spokoju do życia w wiecznym stanie niepokoju. Dziecko przeraziło się nawet na widok maski Świętego Mikołaja, którą musiał dotknąć, wybuchając niekontrolowanymi łzami. W końcu uniwersytet wydalił Watsona za okrucieństwo jego eksperymentu (a także dlatego, że w międzyczasie nawiązał romans ze swoim asystentem).

Druga faza eksperymentu polegała na anulowaniu warunkowania innymi słowy, trzeba było „zdekarunkować” dziecko, aby się nie bało. Jednak ta druga faza nigdy nie została przeprowadzona, ani nie było wiadomo, co stało się z dzieckiem po słynnym eksperymencie.

Nie chcę już mojego syna

Publikacja z tamtego czasu stwierdza, że ​​dziecko zmarło w wieku sześciu lat z powodu a idrocefalia wrodzony. W tym momencie wyniki uzyskane z tego makabrycznego eksperymentu mogą zostać zakwestionowane.

W każdym razie, a przede wszystkim z powodu wysokich roszczeń, wniosków i naruszenia praktycznie każdej normy etycznej, której naukowcy muszą dzisiaj przestrzegać, jeśli zamierzają przeprowadzić eksperyment, Eksperyment Małego Alberta jest jednym z najbardziej znanych w historii psychologii.

Eksperyment Harlowa i teoria przywiązania

Eksperyment Harlowa i teoria przywiązania

Małpi eksperyment Harlowa i teoria przywiązania, aby wyjaśnić, dlaczego niektóre osoby stają się zależne emocjonalnie